Loading...

O Odnowie w Duchu Świętym

Odnowa w Duchu Świętym (nazywana też Odnową Charyzmatyczną) pomaga odkryć współczesnym chrześcijanom Boga, który nie jest tylko teoretycznym pojęciem, ale Kimś bliskim. Większość członków ruchu charyzmatycznego to osoby, które w pewnym momencie swojego życia zrozumiały, że ich dotychczasowe, czysto formalne chrześcijaństwo, jest namiastką życia w Bogu. To, co dotychczas budziło ich niechęć i znudzenie – modlitwa, lektura Pisma Świętego, sakramenty – zaczynało być fascynującą przygodą, „motorem” napędzającym życie. Charyzmatycy są członkami grup modlitewnych. Spotkania odbywają się zwykle co tydzień. Chociaż ich program bywa różny, jest w nim miejsce na żywą, spontaniczną modlitwę wspólnotową (charakterystyczny element ruchu charyzmatycznego), rozmowy w małych grupach i katechezę. Zazwyczaj spotkania takie są otwarte, wszyscy goście są więc mile widziani. Członkowie Odnowy w Duchu Świętym nie ograniczają się tylko do troski o własny wzrost duchowy, ale starają się też wychodzić na zewnątrz. Prowadzą wiele akcji ewangelizacyjnych, m.in. na ulicach miast i w zakładach karnych. Pomagają przygotowywać młodzież do bierzmowania. Z Odnowy wywodzi się wielu kleryków i katechetów.

KRÓTKA HISTORIA

Początki ruchu charyzmatycznego sięgają 1901 roku, kiedy to zaobserwowano ożywienie religijne we wspólnotach protestanckich. W Kościele katolickim Odnowa w Duchu Świętym narodziła się w latach 60-tych dwudziestego stulecia, a do Polski trafiła w roku 1975.
Pierwsze grupy charyzmatyczne pojawiły się w USA. Znamienną datą jest rok 1967 kiedy grupa studentów i profesorów z katolickiego Uniwersytetu pod wezwaniem Ducha Świętego w Pittsburgu, zorganizowała weekend rekolekcyjny oparty na fragmencie z Pisma Świętego: Dz 1,4. Wiele osób na tych rekolekcjach doznało szczególnej łaski Ducha Świętego i przemiany osobistego życia. Niezależnie od tego doświadczenia, w wielu krajach na całym świecie, pojawiły się podobne grupy modlitewne, a liczba katolików zaangażowanych podwajała się z roku na rok. Sześć lat później w 1973 odbyła się pierwsza Międzynarodowa Konferencja Liderów Grup Odnowy w Duchu Świętym w Rzymie, w której uczestniczyli przedstawiciele z 34 krajów. W 1984 roku reprezentowanych było już ponad 100 krajów. Od samego początku powstaniu Odnowy charyzmatycznej towarzyszył kard. Leon Joseph Suenens. W 1984 roku Jan Paweł II powierzył troskę o Odnowę biskupowi Cordesowi, a obecnie tę funkcję sprawuje bp Stanisław Ryłko, sekretarz Papieskiej Rady ds. Świeckich.
W Polsce Odnowa Charyzmatyczna pojawiła się w połowie lat siedemdziesiątych. Jednym z pierwszych animatorów Odnowy był ks. Bronisław Dębowski, obecny biskup włocławski i Krajowy Duszpasterz Odnowy w Duchu Świętym. Pierwsze grupy powstały w Krakowie, Lublinie, Poznaniu i Warszawie. Istnieje Krajowy Zespół Koordynatorów, którego spotkania odbywają się w Magdalence k. Warszawy pod przewodnictwem Ks. Bp B. Dembowskiego. Zadaniem tego Zespołu jest koordynowanie i organizowanie Ogólnopolskich Czuwań Modlitewnych, rekolekcji i inicjatyw, które służą właściwemu rozwojowi wszystkich grup. Obecnie w naszym kraju jest to jeden z największych ruchów katolickich, liczący kilkadziesiąt tysięcy stałych członków i ok. 200 tys. sympatyków.

IDEA ODNOWY

Odnowa w Duchu Świętym w Kościele katolickim, zwana także Katolicką Odnową Charyzmatyczną, nie jest jednolitym ruchem o zasięgu światowym. W odróżnieniu od większości ruchów nie ma jednego założyciela, lub grupy założycieli, nie ma też listy członków. Jest to wysoce zróżnicowany zespół jednostek i grup podejmujących różne działania, często od siebie niezależne, na różnym etapie rozwoju i o różnorodnie rozłożonych akcentach. Te osoby i grupy łączy to samo doświadczenie. Stawiają sobie one również te same cele.fragment preambuły Statutów Międzynarodowych Służb Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej - ICCRS International Catholic Charismatic Renewal Services

Ruch charyzmatyczny opiera się na założeniu, że chrześcijanie – podobnie jak w Kościele pierwotnym – są obdarowywani charyzmatami, którymi służą ku zbudowaniu wspólnoty Kościoła. Odnowa w Duchu Świętym gromadzi wielu ludzi świeckich w różnym wieku i z różnych środowisk, odnajdujących dzięki niej swoje miejsce w Kościele i świecie. Osoby te tworzą grupy modlitewne, liczące od kilku do kilkuset członków. Łączy ich chrzest w Duchu Świętym – podstawowe doświadczenie wiary, znane pierwszym chrześcijanom.
Grupy modlitewne spotykają się co tydzień na dwu-trzygodzinnych spotkaniach modlitewnych, których głównym elementem jest głośna, żywa modlitwa. Mają one najczęściej strukturę otwartą, lecz pewne elementy spotkania powtarzają się: zaproszenie Ducha Świętego do prowadzenia spotkania, uwielbienie Boga (ten rodzaj modlitwy przeważa), słuchanie Słowa Bożego, nauczanie, osobiste świadectwo życia niektórych uczestników spotkania. Na spotkaniach modlitewnych ujawniają się charyzmaty. Grupy modlitewne prowadzone są najczęściej wspólnie przez duszpasterza i zespół świeckich animatorów z liderem na czele; spotkania odbywają się zwykle przy parafii.

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.Dz 2, 1-4

Podstawową formą ewangelizacji proponowaną przez ruch Odnowy w Duchu Świętym są Seminaria Nowego Życia w Duchu Świętym (zwane też rekolekcjami ewangelizacyjnymi Odnowy). Prowadzą one do nawrócenia się od grzechu, przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela swojego życia, a następnie do przyjęcia charyzmatów, otrzymywanych po to, by służyć innym. Głównym elementem Seminariów jest Chrzest w Duchu Świętym, zwany także wylaniem Ducha Świętego lub modlitwą odnowienia darów Ducha Świętego, który nawiązuje do biblijnej i historycznej Pięćdziesiątnicy (Dz 2, 1-41). Jest to wydarzenie pozasakramentalne, lecz wypływające z sakramentu chrztu oraz bierzmowania. Polega na ożywieniu darów złożonych przez Boga w człowieku w czasie udzielania sakramentów. Wiąże się ze szczególną interwencją Ducha Świętego w życie człowieka.

CHARYZMATY

Charyzmaty (gr. charisma – dar łaski) – nadnaturalne dary Ducha Świętego, udzielane różnym osobom dla budowania całej wspólnoty. Do charyzmatów zalicza się m.in. tzw. dary epifanijne, czyli nadzwyczajne:

  • Dar języków (glosolalia) pojawiający się często w modlitwie jednoczesnej uczestników. Mimo spontanicznego charakteru modlitwy, ma ona przebieg pełen pokoju i harmonii. Wyraża się przez bezpojęciową ekspresję słowną płynącą z ust uczestników spotkania, choć niejednokrotnie zdarzały się przypadki modlitwy w językach w sensie filologicznym (występujących w rzeczywistości);
  • Dar tłumaczenia języków łączy się z darem języków; polega na wyjaśnieniu treści usłyszanego przed chwilą przesłania w językach;
  • Dar proroctwa nie polega na przepowiadaniu przyszłości (choć nieraz i tak się zdarza), lecz na przemawianiu w imieniu Boga z przesłaniem zachęty lub napomnienia skierowanym do uczestników spotkania. Często słowa prorockie wypowiedziane na spotkaniu modlitewnym przemawiają ze szczególną mocą do zebranych objawiając im prawdę o sobie;
  • Dar rozeznania duchowego pozwala na bieżąco weryfikować prawdziwość innych charyzmatów, a także badać poruszenia duchowe ludzi;
  • Dar uzdrawiania, czyli dar modlitwy o duchowe, psychiczne i fizyczne zdrowie osoby proszącej o to Boga. Znaki cudownych uzdrowień potwierdzają prawdziwość przepowiadanej ewangelii o Jezusie.

Źródło: www.odnowa.org